Kilka słów o detoksykacji aminokwasów.

Dzisiaj kolejna ciekawostka dotycząca detoksu i roli zeolitu w tym procesie. Tym razem tematem są aminokwasy. W ciele człowieka po przyjęciu posiłku bogatego w proteiny znacznie podnosi się koncentracja aminokwasów w krwi. Ich duża część nie zostaje w przewodzie pokarmowym lecz w końcu trafia do wątroby. Ta, jak wiadomo każdemu medykowi, stanowi centralny organ detoksykacji aminokwasów.

Tylko poprzez wątrobę organizm jest w stanie z glutaminy i alaniny uwolnić neurotoksyczne jony amonowe (NH 4 +) konwertując je do wydalenia w znacznie mniej toksycznym moczniku. Pamiętajcie, że jon amonowy, dzięki chemicznemu podobieństwu do potasu, może stale blokować synapsy. Dlatego amon działa we wszystkich organizmach razem ze sterowanymi potasem synapsami jako neurotoksyna. Oczywiście jeżeli system naturalnej detoksykacji nie działa sprawnie.

Uwolnione w wątrobie jony amonowe przenikają do mocznika, a pozostałości NH4+, pominięte w cyklu mocznikowym, łączą się z hepatocytami i w postaci glutaminy z powrotem trafiają do krwi.

Nerki wykorzystują glutaminę do uwolnienia amoniaku (NH3), który następnie jest wykorzystywany do neutralizacji zakwaszonej uryny.

Tworzenie mocznika służy w istocie utrzymywaniu niskiego stężenia amoniaku w płynach ustrojowych, ponieważ wzrost NH3/NH4+ może prowadzić do uszkodzenia mózgu. Ale nie zapominajmy, że również jelita, nerki i mięśnie odgrywają ogromną rolę przy detoksykacji NH3/NH4+

A teraz o zeolicie

Zeolit – poprzez swoje mechanizmy – działa dokładnie tam – gdzie może wspomagać narządy detoksykacyjne, a przez to odciążać cały organizm. Detoksykacja całego organizmu poprzez wątrobę: przyjmowanie aktywowanego zeolitu może wspomagać i odciążać naturalne organy detoksykacji, np. po posiłku bogatym w proteiny.

W badaniach potwierdzono efektywność pochłaniania amonu przez zeolit

Wymiana jonów amonu w roztworze wodnym w zeolicie była testowana w różnych warunkach, takich jak:

  1. poziom pH (poziom kwasowości i zasadowości – SO),
  2. różne dawki zeolitu,
  3. czas kontaktu,
  4. temperatura
  5. stężenie amonu.

Optymalne wyniki wiązania jonów stwierdzono przy dużej wyjściowej koncentracji amonu i dłuższym kontakcie chemicznym. W konsekwencji okazała się wartość pH równa 6 jako optimum przy przyswajaniu jonów, przy czym temperatura nie odgrywała żadnej roli. W dalszych badaniach potwierdzona została nadzwyczajna zdolność sorpcyjna zeolitu.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *